Recep Bey;
Keşke yaslilarimizı anlayabilsek,birgün onlarla zaman gecirsek anlariz ne kadar yalniz olduklarini,nerden nereye geldiklerini o zaman anlariz.
Birgün;calistigim huzurevinde bir yasli dedem hic odasindan disari cikmiyordu. Ben odasina gittim, gelir bizimle beraber cay kahve icermisiniz dedim. Hayir dedi ben yine sordum birazda israr ettim hadi beni kirma bak senin icin özel geldim gir koluma. Senin yerinde olmak isteyen bir cok arkadasin olacak. Genc güzel bir bayani koluna tak. Tabi biraz kendimede iltifat ediyorum bu arada. Seninle söyle tur atalim dedim gülümsedi tamam hadi dedi. Girdi koluma gülümseyerek huzurevinin icinde bir güzel tur attik herkes bize bakiyor ve isliklar caliyorlar, alkisliyorlar yasli dedem cok gururlu mutlu gülüyor. Sessizce benim kulagima seni seviyorum beni gel hergün koluna tak cikar odamdan olurmu dedi. Dedem 89 yasindaydi bense 30 yasindaydim. Onlar artik cocuk gibi olmuslar biraz sevgi, ilgi, sohbet etmek istiyorlar oda cok zor birsey degilki. Hergün seve seve kosa kosa yasli dedemin odasina gidiyordum bir güzel koluma takiyordum söyle sallani sallani edali bir sekilde yürüyorduk ne güzeldi o günler. Bir gün sabah ise basladim duydumki dedem gece uykusunda terk etmis bizleri artik koluma takacak yasli o dedem yoktu. Simdi ise sadece o güzel anisi kaldi. Eglence oldugunda ilk benimle dans ederdi ayni cocuk gibi bir baskasiyla dans etmiyeceksin der inatlasirdi. Allah rahmet eylesin.
14 Ekim 2008 Salı 22:51
Sümeyla ESKİTARK-HOLLANDA
